كوتاه انسان را به خدا پيوند داده و روح او را در آستانش به تعظيم و تسليم و راز و نياز وا مىدارد . و به دنبال بيان اين موهبت بزرگ چهار دستور مهم به پيامبر ص مىدهد ، نخست مىگويد ، « هرگز چشم خود را به نعمتهاى مادى كه به گروه هايى از كفار داده‌ايم ميفكن » ( * ( لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِه أَزْواجاً مِنْهُمْ ) * ) ( 1 ) . اين نعمتهاى مادى نه پايدارند ، نه خالى از درد سر ، حتى در بهترين حالاتش نگاهدارى آن سخت مشكل است ، بنا بر اين چيزى نيست كه چشم تو را به سوى خود جلب كند و در برابر آن موهبت بزرگ معنوى ( قرآن ) كه خدا به تو داده است ، قابل اهميت باشد ، سپس اضافه مىكند « هرگز به خاطر اين مال و ثروت و نعمتهاى مادى كه در دست آنهاست ، غمگين مباش » ( * ( وَلا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ ) * ) . در حقيقت دستور اول راجع به چشم ندوختن به نعمتهاى مادى است ، و دستور دوم درباره غم نخوردن در برابر محروميت از آنست . اين احتمال نيز در تفسير جمله و لا تحزن عليهم داده شده است كه اگر آنها به تو ايمان نمىآورند غمگين مباش ، زيرا ارزشى ندارند و لياقتى ، ولى تفسير اول با جمله‌هاى قبل مناسبتر به نظر مىرسد . به هر حال نظير همين مضمون در سوره طه آيه 131 به طور واضحتر آمده است : وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِه أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا لِنَفْتِنَهُمْ فِيه وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقى : « چشم خود را به نعمتهايى كه به گروه هايى از آنها داده‌ايم نيفكن ، اينها گلهاى زندگى دنيا است ( گلهايى ناپايدار كه

--> ( 1 ) « ازواجا » مفعول « متعنا » و « منهم » جار و مجرور ، متعلق به فعل عموم مقدر مىباشد و مجموعا چنين معنى مىدهد : « گروه‌هاى مختلفى از كفار . . . » .